1. คริสตจักรแบบศิษยาภิบาล เป็นการเรียกตามโครงสร้าง หรือคริสตจักรแบบเน้นการประกาศ เป็นการเรียกแบบเนื้องาน มีลักษณะดังต่อไปนี้

- สมาชิกมาโบสถ์เพื่อรับพระพรจากพระเจ้า(นี่เป็นจุดเด่นก็ว่าได้)
- ในคริสตจักรมีสองชนชั้นคือ ผู้รับใช้หรือบรรพชิต และสมาชิกหรือฆารวาส
- ผู้รับใช้มีหน้าที่รับใช้โดย เน้นพิธีกรรมทางศาสนา (เพราะพิธีกรรมทางศาสนานี่แหละเป็นตัวแยกว่า ใครเป็นบรรพชิตและฆารวาส)
- ปรัชญาการรับใช้คือประกาศ นำคนเข้าสวรรค์ ส่วนจะอยู่ขอบสวรรค์หรือตรงไหนช่าง พยายามนำคนไม่เชื่อให้มาเป็นสมาชิกคริสตจักรให้มากที่สุดเพราะนี่คือทางที่ จะช่วยเขาให้รอด
- โดยโครงสร้างแล้วตำแหน่งศิษยาภิบาล เป็นตำแหน่งสูงสุดฝ่ายวิญญาณในคริสตจักร
- บรรพชิตมีหน้าที่รับใช้ ส่วนสมาชิกมีหน้าที่สนันสนุนงานรับใช้โดย จ่ายภาษีทุกเดือน และให้กำลังใจโดยมารับการปรนนิบัติ คือต้องมาร่วมประชุมสม่ำเสมอ(ถ้าไม่อย่างนั้น ผู้รับใช้จะตกงาน จะเทศน์ให้ใครฟัง และจะทำพิธีกรรมได้อย่างไร)
- งานรับใช้อยู่ในตัวอาคารโบสถ์ และต้องเป็นวันอาทิตย์เท่านั้น ส่วนวันอื่นๆขอให้รักษาชีวิตให้รอดก็พอ
- สุดยอดของงานรับใช้คือ การประกาศ และการขยายคริสตจักรให้มากๆ
- มีความเชื่อเรื่องการบริหารเป็นงานชั้นยอดเหมือน MLM เช่นถ้าใครดูแลหนึ่งคริสตจักรก็เป็นศิษยาภิบาล ถ้าใครดูแลมากกว่าหนึ่งคริสตจักรก็เป็นอัครทูต (อัครทูตก็คือหัวหน้าคณะ หรือหัวหน้าศิษยาภิบาลนั่นเอง)
- เข้าใจว่าคริสตจักรมีสององค์ประกอบคือ หนึ่งและสำคัญที่สุดคือตัวอาคาร และสองผู้เชื่อ
- และอื่นๆ อีกมากมายที่เราทั้งหลายคุ้นเคย

2. คริสจักรแบบมีพันธกรทั้งห้า มีลักษณะดังต่อไปนี้

- สมาชิกมาโบสถ์เพื่อรับการเสริมสร้างและเตรียมการรับใช้จากทีมผู้นำ(พันธกร ทั้งห้า)
- สมาชิกคือผู้รับใช้ และงานรับใช้ที่แท้จริงคืออยู่นอกตัวอาคารโบสถ์ อยู่ที่ที่พวกเขาอยู่ อยู่ตามบ้าน สถานที่ทำงาน ตามท้องถนน โดยมีพันธกรทั้งห้าเป็นผู้นำหรือทำให้เป็นแบบอย่าง
- คริสตจักรคือการรวมตัวกันของผู้เชื่อ ไม่ใช่ตัวอาคาร
- ผู้นำคริสตจักรหรือผู้ที่ปกครองดูแลคริสตจักรมีหลายคน เช่น บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผย บางคนเป็นผู้ประกาศ บางคนเป็นศิษยาภิบาล และอาจารย์ แต่ละคนจะเสริมสร้างในส่วนที่ตนมี
- วันอาทิตย์เป็นการรวมตัวกันเพื่อ หนึ่งนมัสการพระเจ้าและอธิษฐาน สองเพื่อรับการเสริมสร้างทักษะในการรับใช้ และเพื่อรับการฟื้นใจจากพระเจ้า
- ไม่ได้จดจ่อที่การประกาศ แต่จดจ่อที่แผ่นดินของพระเจ้า (การประกาศเป็นงานพื้นฐานของแผ่นดินของพระเจ้า และการบังเกิดใหม่เป็นก้าวแรกของการเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าเท่านั้น)
- ไม่ได้จดจ่อที่การขยายคริสตจักรแต่ จดจ่อที่การขยายแผ่นดินของพระเจ้า(คริสตจักรเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินของพระ เจ้า)
- พันธกรทั้งห้าเป็นของประทานไม่ใช่ตำแหน่ง  และอัครทูตไม่ใช่หัวหน้าศิษยาภิบาล
- เชื่อว่าทุกคนเทศน์ได้ เผยได้ สอนได้ ประกาศได้ ขับผีได้ รักษาโรคได้ ส่วนผู้นำเป็นแค่ครูฝึกและทำให้เห็นเป็นแบบอย่างเท่านั้น
- งานรับใช้ที่แท้จริงคือทำในสิ่งที่พระเยซูทรงทำเป็นแบบอย่างให้เรา และต้องพึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ยอห์น 14:12 และลูกา 4:18)
- และอื่นๆที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน

อะไรคืออุปสรรคของการเปลี่ยนแปลง

- วิญญาณศาสนา และการยึดติดในพิธีกรรม
- ความไม่มั่นคงของผู้นำ (กลัวเสียหน้า หรือกลัวตกงาน เข้าใจว่าเป็นการทุบหม้อข้าวหม้อแกง)
- การพึ่งพาเทคนิควิธีต่างๆ แทนที่จะพึ่งพระวิญญาณ(โดยเฉพาะหลักการตลาดและการบริหารแบบโลก)
- ขาดความเข้าใจพระคัมภีร์อย่างถูกต้อง
- การยึดติดกับคณะนิกาย (กลายเป็นกำแพงอันใหญ่ )
- การเน้นผิดจุด (คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าถ้าจะเป็นผู้รับใช้ต้องผ่านโรงเรียนพระคัมภีร์เท่านั้น โรงเรียนพระคัมภีร์เป็นสิ่งที่ดี แต่การสอนของโรงเรียนพระคัมภีร์เน้นแบบการประกาศ(Evangelical thinking) และตั้งอยู่บนของประทานของการเป็นครูเป็นส่วนใหญ่(ไม่ใช่อัครทูตและผู้เผย) ซึ่งกลับกลายเป็นอุปสรรคอีกอย่างในการเคลื่อนแบบใหม่)
- กลัวการเปลี่ยนแปลง (การเปลี่ยนแปลงมีสองแบบคือในทางบวกคือดีขึ้น หรือทางลบหรือแย่ลง และการเติบโตที่แท้จริงคือการเปลี่ยนแปลงในทางบวก)
- การยึดติดกับสิ่งเก่าที่เป็นสิ่งที่ดีแต่เป็นศัตรูของสิ่งที่ดีที่สุด
- ไม่กล้าออกจากจุดที่สบาย Comfort zone

เขียนโดย simon sainasith